Hey Art Workshop
Biyografi
Merhaba, Ben Hazal Ece!
24 Eylül 1990'da İstanbul Üsküdar'da doğdum. Hayatımın ilk 28 yılını İstanbul'da geçirdim. Kalabalığına, sokaklarına, hareketine,her an bir hareketin yaşandığı o karmaşasına alışmıştım. İstanbul benim için sadece yaşadığım şehir değil, alışkanlıklarımın, arkadaşlıklarımın ve hayatımın bir parçasıydı. 2018'de evlilik nedeniyle Kemer'e yerleştim. Haziran 2021'de de Kızım dünyaya geldi.
İlk başlarda hiç kolay olmadı. İstanbul'un hareketli hayatından sonra Kemer'in sakinliği bana biraz fazla sessiz geldi. Ama zamanla Kemer'in güzelliklerini keşfetmeye, burada kendime yeni bir düzen kurmaya başladım.
Fakat bu hikâyenin asıl başlangıcı biraz daha farklı…
Bir gün psikoloğum bana çok basit ama o an hiç beklemediğim bir soru sordu:
"Kendinize iyi gelen , sizi iyi hissettiren neler vardı? Hobileriniz var mıydı?"
Bir an düşündüm ve kendi kendime:
"Aaa, ben resim yapıyordum!, Lisede derecelerim vardı, tablolarım vardı " dedim.
Meğer hayatın telaşında, sorumlulukların ve günlük koşturmacanın arasında kendimize iyi gelen şeyleri ne kadar da kolay unutuyormuşuz.
Ben de unuttuğum o güzel şeyi yeniden hatırladım. Fırçalarımı, boyalarımı, renkleri ve resim yaparken zamanın nasıl geçtiğini anlamadığım o anları…
2023'te Phaselis'te SUP board sayesinde sevgili İrem Pıçakçı Jones ile tanıştım. Sohbetimiz sırasında kendisinin Antalya'da bir resim ve seramik atölyesi olduğunu öğrendim. Beni hep atölyesine davet ediyordu ama bir türlü fırsat yaratamıyordum.Ta ki psikoloğumun sorusuna kadar…
2025 yılında İrem'in Mono Art Atölyesi'nde her hafta resim yapmaya başladım. İyi ki de başlamışım!
Orada sadece resim yapmadım; çok güzel insanlarla tanıştım, öğrendim, eğlendim. Yeri geldi güldük, yeri geldi duygulandık, ağladık… Ama en çok da birlikte güzel anılar biriktirdik.
Canım arkadaşım İrem'e ve sevgili atölye arkadaşlarıma buradan kocaman sevgiler!
İyi ki yollarımız kesişmiş, iyi ki o atölyeye adım atmışım. Hâlâ devam ediyorum ve her gidişimde kendime ayırdığım bu zamanın ne kadar kıymetli olduğunu yeniden hatırlıyorum.
Ve bugün HEY ART fikrimin en büyük destekçilerinden biri de sevgili İrem.
Çünkü bazen birinin sana sadece bir kapı açması, hayatında güzel bir şeylerin yeniden başlamasına yetiyor.
Peki, HEY ART nasıl doğdu?
Kendime yeniden iyi gelen bu duyguyu başkalarıyla da paylaşmak istedim.
Belki uzun zamandır resim yapmayan bir yetişkin yeniden fırçasını eline alır, belki ilk kez tuvale dokunan bir çocuk kendi dünyasını renklerle anlatır, belki de bir anne / bir baba ve çocuğu birlikte unutamayacakları bir anı biriktirir…
İşte HEY ART tam da bu düşünceyle doğdu!
Burada güzel resim yapmak zorunda değilsiniz. Yetenekli olmak, profesyonel olmak ya da daha önce hiç resim yapmış olmak gerekmiyor.
Sadece gelin, biraz renklenelim, üretelim, gülelim ve kendimize zaman ayıralım.
Peki, neden QUOKKA?
Çünkü quokka denildiğinde akla gelen o kocaman gülümseme ve pozitif enerjiye bayılıyorum!
Hayata biraz daha neşeyle bakmayı, küçük şeylerden mutlu olmayı ve her koşulda gülümseyecek bir neden bulmayı hatırlatıyor bana.
Ben de HEY ART'ın ruhunun böyle olmasını istiyorum.
Bol kahkahalı, rengârenk, özgür ve sıcacık…
Çocukların, yetişkinlerin ve ailelerin kendilerini rahat hissedebilecekleri, birlikte üretebilecekleri küçük ama güzel bir dünya.
Umarım HEY ART size de benim yeniden keşfettiğim o güzel duyguyu yaşatır.
Çünkü bazen insanın kendine yeniden merhaba demesi gerekir.
Ben kendime dedim. Şimdi sıra sizde!
Hep birlikte quokka gibi gülelim, renklenelim, üretelim ve güzel anılar biriktirelim!
Sevgiyle ve bol renkle…